The Love Letter, 1669-1670, Johannes Vermeer
PEN PAL POEM
Δε συναντηθήκαμε ποτέ.
Δε σε είδα ποτέ με πιτζάμες,
να βουρτσίζεις τα δόντια σου πριν ξαπλώσεις,
ούτε αντίκρυσα μια φορά το βρεγμένο σου κεφάλι
να ξεπροβάλλει από το ντους,
όταν φώναζες:
«Ξέχασα τη χτένα μου… μπορείς να μου τη δώσεις;»
Δεν σε είδα ποτέ να τεντώνεσαι
το πρωί,
ούτε τη νύχτα, όταν ροχάλιζες,
και το νερό έτρεχε αργά
στην άκρη των χειλιών σου.
Ποτέ δεν μου δόθηκε η τύχη
να σου σιδερώσω το πουκάμισο,
να σου σερβίρω μια ζεστή σούπα,
να σε σκεπάσω ως το λαιμό
τη νύχτα όταν κρυολόγησες.
Μες στα κρύα μεσάνυχτα,
ποτέ τα σώματά μας δεν ζέσταναν το ένα το άλλο·
μα, ποτισμένα με υπέροχα ψέματα και με όνειρα,
τα γράμματα και τα ποιήματά μας,
ομορφότερα κι αθωότερα κι απ' την ίδια την αλήθεια,
μας ανακήρυξαν επίσημα
συζύγους — άντρα και γυναίκα.
Και παιδιά μας ήτανε τα τραγούδια αγάπης,
αθάνατα μέσα στις βροχές των βομβών,
άτρωτα στις κατάρες των θεών.
Μετάφραση: Ματούλα Λιμνιώτη
