Georgi Gospodinov

 

                                   The Dining Room in the Coumtry, 1913, Pierre Bonnard

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΤΗΝ 7η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Νοσταλγία για τις καρτ ποστάλ, που

ο πατέρας μου μάζευε στο συρτάρι του,

για τις κομμένες καρδιές τους και την ευχή

«ευτυχισμένοι να είστε σαν αυτούς τους δυο».

[ ...]

Νοσταλγία για το υφαντό στον τοίχο

και Εκείνη, κόκκινο φορώντας κεντημένη προφίλ,

η πρώτη γυναίκα της ζωής μου - το νήμα

στον αριστερό της ώμο έχει φθαρεί.

[ ...]

Και είθε ο καινούργιος χρόνος 1968 να τσακίσει τη λύπη

και να φωτίσει της Ευτυχίας σας το δρόμο...

Σε επτά μέρες θα γεννηθώ και θα ξεχάσω.

ΜΑΘΗΜΑ ΑΡΑΒΙΚΩΝ

Εκείνη είναι απ' το Αλγέρι

Εκείνος είναι από ασήμι.

ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΩΤΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΩΝ

Άναψε τσιγάρο μ' εκείνον τον τρόπο

που καταλαβαίνεις ότι όλα 

έχουν πια αποφασιστεί και είπε:

Τέλος, αισθάνομαι σαν στράτευμα

εν καιρώ ειρήνης,

[ ...]

σαν καπνιστής ανάμεσα σ' αυτούς που απαρνιούνται το κάπνισμα,

σαν εραστής  ανάμεσα σ' αυτούς που απαρνήθηκαν τον έρωτα. [ ...]

ULTIMUS LAPIS

Όποιος από εσάς είναι

πιο ζωντανός από εκείνον που εδώ κείται

ας βάλει την ταφόπλακα.

                         Dust Motes dancing in the Sunbeams, 1900, Vilhelm Hammershoi

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ ΣΕ ΝΕΟ ΣΠΙΤΙ

αγόρασαν επτά 

λευκές τουλίπες

για ένα άδειο βάζο

σε ένα δωμάτιο άδειο

λευκό σαν τουλίπα [ ...]

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Αυτό το λεπτό απουσιάζω 

από τη Σόφια, το Λονδίνο,

[ ...]

την Καζαμπλάνκα, τον Παναμά, [ ...]

Τόσα πολλά μέρη

στα οποία δεν είμαι.

[ ...]

Κόσμος 

πυκνοκατοικημένος

με απουσίες.

                                          Αποσπάσματα ποιημάτων από τη συλλογή Εκεί όπου δεν είμαστε

                                                Georgi Gospodinov, μτφ. Αυγή Λίλλη, (εκδ. Ίκαρος 2022)

Alexis Díaz Pimienta

 

                                   Sun in an Empty Room, 1963, Εdward Hopper

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ ΣΤΗ ΣΕΒΙΛΛΗ

Λόγω των απαιτήσεων του σεναρίου ο ήλιος διασχίζει τα σύννεφα

και τρυπώνει μέσα στη χειμωνιάτικη γιορτή.

Ένας ήλιος δίχως γλουτένη δίχως χρωστικές

χαμηλός σε θερμίδες.

Ένας ήλιος καμωμένος

από μοναξιά και υδρογόνο

του πιο συνηθισμένου φύλου και από φως.

Λόγω των απαιτήσεων του σεναρίου ο ήλιος κι εγώ

κοιταζόμαστε κατάματα.

Αλλά αυτός νιώθει αδύναμος. Φοράει τα γυαλιά του

και φεύγει.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ

Το χειρότερο με τον έρωτα είναι όταν τελειώνει

ότι δε μοιάζει ούτε

με τη σκιά του.

Το μίσος τουλάχιστο είναι πάντα το ίδιο.

Ίσως γι αυτό

απογοητεύει λιγότερο.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΣΕΞΟΛΟΓΟΥ

Οι οργασμοί 

απλούστατοι

είναι γόνιμοι

αν και συμβαίνουν

σε διαφορετικά κρεβάτια.

ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ

Με άδεια τα χέρια με άδεια τα μάτια με το στήθος κενό

κοιτάζω προς τα πίσω και βλέπω μόνο σκόνη κοιτάζω προς τα μπρος και βλέπω μόνο σκόνη.

Δεν υπάρχει άλλη λύση

παρά να κοιτάξω προς τα μέσα. 

Στην ίδια τη σκόνη.

                                                                              Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης

Κώστας Θ. Ριζάκης

 

                                At Eternity's Gate, 1890, Vincent van Gogh

μονόδρομος

                                στον Θανάση Γ. Μίχο

δεν λάθος θα ισχυριστώ ας μέ βολεύει

επ’ αρκετώ (μην ακουμπά στο πλήρως)

πως εν αγνοία μεν συνέβη είτε πως θα

διεδραματίσθη νύκτα νύκτα βαθιά δεν

στο πισσώδες μαύρον της κάποιο εγγύς

μέγα κακόν μπορούσα να εντοπίσω – όχι

λοιπόν τέτοιος εδώθ’ ισχυρισμός ήξερα και παράξερα

ώστε ουδόλως τό εκ των υστέρων δη μουντζόκλαμα ευ-

σταθεί μ’ ανέκαθεν όσοι ποιητές ρίσκαραν τη σκανδάλη

                                                    

                                              Πηγή Πρώτης δημοσίευσης: ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ

                                                                                        ppirinas.blogspot.com

Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό: Δύο Ποιήματα - Μτφ. Στέλιος Καραγιάννης

 

                                           The Starry night, 1889, Vincent van Gogh

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Ι

Στα παιδικά τετράδια

επιστρέφω

τα βράδια

και καθαρίζω τ’ αστέρια

από τις θλίψεις της μνήμης.

ΙΙ

Γέρνω επάνω σου.

Λουλούδι ανοιχτό

δε σκέφτεται τίποτα

το κορμί

διαθέτει τη φιλοσοφία

του μίσχου.

 

 

NOTAS

I

En los cuadernos de mi niñez

regreso

por las tardes

y limpio las estrellas

de las penas del recuerdo.

II

Me apoyo en ti.

Una flor abierta

no piensa en nada

el cuerpo

posee la filosofía

del tallo.

 

ΤΑ ΠΑΘΗ

 

Ποτέ δεν υπήρξα

τόσο

προσκολλημένος στη ζωή 

GUISEPPE UNGARETTI

 

 

Ένα πραγματικό πάθος διαρκεί λιγότερο

από ένα φανταστικό.

Τα μικρά καθημερινά πάθη

μικρές αύρες είναι,

αλλά δε μας αλλάζουν τη ζωή.

Όταν μεγαλώσουν γίνονται θεομηνία.

PASIONES

 

Nunca he estado

tan

apegado a la vida

 GUISEPPE UNGARETTI

 

Una verdadera pasión dura menos

que una imaginaria.

Las pequeñas pasiones cotidianas

son brisas,

pero no cambian nuestras vidas.

Cuando crecen, se convierten en un desastre.

 Από τη συλλογή Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό

                                                                                                                           εκδ. ΑΩ, 2026

                                                            Μετάφραση στα Ισπανικά: Στέλιος Καραγιάννης

                                                                                                                 

 

José Daniel Espejo

 

                                                    Relativity, 1958, M. C. Escher

Κανείς  δεν έχει ιδέα τι θα πει επανάληψη

αν δεν έχει ζήσει προηγουμένως μ’ ένα αυτιστικό παιδί

που κοιτάζει το ίδιο βίντεο στο You Tube

μέχρι να το απομνημονεύσει τελείως. Λέξεις,

ήχους, φωτιστικά εφέ

κι όλα τα αντικείμενα. Για να αδυνατίσεις

συνιστώ αυτή την ταινία του Μέμπιους

να βυθιστείς σε μια επαναλαμβανόμενη ζωή δίχως τέλος

και για να διαπερνάς τους τοίχους (...)

 

ΤΣΑΡΟ 2

ΜΕΡΙΚΕΣ φορές βλέπω στα όνειρά μου τη γυναίκα που

   λείπει.

Δεν μιλάει. Κοιτάζει τα πέδιλά της. Φοράει ένα φόρεμα

χρώματος μπλε σκούρο. Όταν το βγάζει

εκείνη πλέον δεν είναι εκεί. Μας σκεπάζει μ’ αυτό

τα παιδιά κι εμένα

τώρα μας περιθάλπουν αναρίθμητοι

άγνωστοι αστερισμοί.

Ο ΜΑΡΤΙΝ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 

Δεν έχω ούτε μία φωτογραφία από τα ουρλιαχτά σου,

από τους λυγμούς σου, από τις νύχτες που περνάς ξάγρυπνος

όταν τα πάντα είναι πιο σκοτεινά. Κι εκείνη η φορά που

  χάθηκες

και διέσχισα ουρλιάζοντας την πόλη από τους Κήπους δε λα

Πόλβορα

μέχρι τη Λεωφόρο Ελευθερίας (...)

Κανείς δεν κάνει like σ’ αυτές τις

  φωτογραφίες

στο διαδίκτυο. Κανείς δεν σχολιάζει αυτές τις αναμνήσεις.

Αλλά έχουν βάρος

και εξακολουθούν παρούσες.

                  The  Mystery and Melancholy of a Street, 1914, Giorgio de Chirico

 ΤΟ να περπατάς για να ξεχάσεις κάποιον

μοιάζει να έχει ένα σωρό πλεονεκτήματα: κρατάς

την καρδιά σου  σε λειτουργία ασκείς

την περιπατητική των κλασικών  αποβάλλεις με τον ιδρώτα

τα χημικά υπολείμματα τα οποία αποκαλούμε επίσης

έρωτα                  κι είναι ένα ολάκερο ταξίδι

είναι ένα ολάκερο ταξίδι σε τροχιά στα περίχωρα

μιας επαρχιακής πόλης (...)

πιο πέρα - πολύ πιο

πέρα - από τον Ωρίωνα συνοδευόμενος από ένα παιδί

που αποκαλεί τα χερσοχώραφα με τοπωνύμια

που δεν τους αντιστοιχούν         βρισκόμαστε σε τροχιά

γύρω από τι                                 ξεχνάω τη φωνή σου

                                                    αγαπητοί

επιβάτες εισερχόμαστε στη σιωπή

επιβαίνοντας στην τόσο χαρακτηριστική 

ακινησία των δορυφόρων.

                                                από τη συλλογή Οι λίμνες της Βόρειας Αμερικής, Librofilo & Co

                                                                                        Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό - Ματούλα Λιμνιώτη

 

 

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

 

Δεν τα καταφέρνω με τη μαγειρική.

Θέλω να πω
δεν μπορώ να ανακατέψω
με επιτυχία τις σκέψεις
τις μέρες που επιστρέφω
βρεγμένη
από τη ρόδα που πέρασε
με βία πάνω απ’ τη λακκούβα.

Διαβάζω την Glück:
Το βιβλίο περιέχει
μόνο συνταγές για τον χειμώνα,
όταν η ζωή είναι σκληρή.

Την άνοιξη,
ο καθένας μπορεί να φτιάξει
ένα ωραίο φαγητό.

Το σωστό αλάτισμα
φαίνεται ακατόρθωτο.

Είναι που κοιμάμαι πάντα
με τη θάλασσα.

Κι οι σκέψεις μου
είναι ψίχουλα
στο πιάτο του κόσμου.

Ταΐζουν μόνο ποιήματα.

Τα βράδια
πέφτουν στη γη
σαν το τραυματισμένο ορτύκι.

RESETAS

No puedo cocinar.

Es decir, no logro despertar pensamientos

los días que regreso

mojado

de la rueda que pasó sobre el charco.

Estoy leyendo Glück:

El libro solo contiene recetas para el invierno,

cuando la vida es dura.

En primavera,

cualquiera puede preparar

una buena comida.

La salinización adecuada

parece imposible.

Es que siempre duermo

con el mar.

Y mis pensamientos

son migajas

en el plato del mundo.

Solo se alimentan de poemas.

Por las noches,

caen al suelo

como una codorniz herida.

                                                           Από τη συλλογή Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό

                                                                                                                           εκδ. ΑΩ, 2026

                                                            Μετάφραση στα Ισπανικά: Στέλιος Καραγιάννης