Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό - Ματούλα Λιμνιώτη

 

 

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

 

Δεν τα καταφέρνω με τη μαγειρική.

Θέλω να πω
δεν μπορώ να ανακατέψω
με επιτυχία τις σκέψεις
τις μέρες που επιστρέφω
βρεγμένη
από τη ρόδα που πέρασε
με βία πάνω απ’ τη λακκούβα.

Διαβάζω την Glück:
Το βιβλίο περιέχει
μόνο συνταγές για τον χειμώνα,
όταν η ζωή είναι σκληρή.

Την άνοιξη,
ο καθένας μπορεί να φτιάξει
ένα ωραίο φαγητό.

Το σωστό αλάτισμα
φαίνεται ακατόρθωτο.

Είναι που κοιμάμαι πάντα
με τη θάλασσα.

Κι οι σκέψεις μου
είναι ψίχουλα
στο πιάτο του κόσμου.

Ταΐζουν μόνο ποιήματα.

Τα βράδια
πέφτουν στη γη
σαν το τραυματισμένο ορτύκι.

RESETAS

No puedo cocinar.

Es decir, no logro despertar pensamientos

los días que regreso

mojado

de la rueda que pasó sobre el charco.

Estoy leyendo Glück:

El libro solo contiene recetas para el invierno,

cuando la vida es dura.

En primavera,

cualquiera puede preparar

una buena comida.

La salinización adecuada

parece imposible.

Es que siempre duermo

con el mar.

Y mis pensamientos

son migajas

en el plato del mundo.

Solo se alimentan de poemas.

Por las noches,

caen al suelo

como una codorniz herida.

                                                           Από τη συλλογή Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό

                                                                                                                           εκδ. ΑΩ, 2026

                                                            Μετάφραση στα Ισπανικά: Στέλιος Καραγιάννης

                                                                                                                 

 

Αλέξανδρος Μπάρας

 

                    The Ruins of  the Oybin (The Dreamer), 1835, Caspar David Friedrich

                         

ΤΑ ΕΣΠΕΡΙΑ

 

Βράδυ.

Ελαιώδη τα νερά του προλιμένος,

βαριά, σαν υδραργυρικά,

με κάτι ιώδεις αποχρώσεις,

κάτι θαμπούς μεταλλισμούς

κι αποχαυνώσεις  ρόδινες…

 

Ναι, κάτι τέτοιες

ευδαιμονικές βραδιές,

ανώδυνες,

περιπλανώμενες βραδιές

μέσα στα θέρη,

διστακτικές να σβήσουν,

διστακτικές να καταλύσουν

την ονειροκρατία προς δυσμάς

μετά το πέσιμο του ήλιου,

 —ενώ μια θεία μεσοβασιλεία

γνωρίζει πια το φως που μας δυνάστευε

απ’ την αρχόμενη του σκότους μοναρχία —

ναι, κάτι τέτοιες βραδιές,

 

στα ελαιώδη νερά του προλιμένος,

μετακινείται κύκνεια

ένα μεγάλο πλοίο,

μετακινείται παίρνοντας

κατεύθυνση προς  τ’ ανοιχτά,

μ’ εκείνο το περιφρονητικό του μεγαλείο

των μακρινών αναχωρήσεων…

 

—Κι ίσως δεν είναι πλοίο,

ίσως είναι το παν που φεύγει,

όλα που φεύγουν — Όλα.

 

ΞΑΝΘΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 

Πεινάω την παρουσία σου,

τα στάχυα των μαλλιών σου

άρτος ερωτικός πάλι να γίνουν,

τρελός σαν τότες να φιλάω τις παλάμες σου

και τη γλυκιά μελένια πέτρα στο παράξενό

σου δαχτυλίδι του παράμεσου…

 

ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ

 

Μουντή, λιγνή πράσινη φλόγα

ποια κρύα φωτιά να σ’ αναδίνει;

Tι λύσσα να’χει η καταιγίδα

που όλο φυσά και δε σε σβήνει!

                                                                                            Από τη συλλογή Άθροισμα 

                                                                                                1933-Ποίηση- 1983, Κέδρος

R.S.Thomas

 

                                  Lady with an Ermine, 1489-1491, Leonardo da Vinci

CAROL

What is the Christmas without

snow?  We need it

as bread of a cold

climate, ermine to trim

our sins with, a brief

sleeve for charity's

scarecrow to wear its heart

on, bold as a robin.

CAROL

 

Τι είναι τα Χριστούγεννα χωρίς χιόνι;

Το χρειαζόμαστε

όπως το ψωμί στο παγωμένο κλίμα,

την ερμίνα που εξωραΐζει τις αμαρτίες μας·

 

το ανεπαρκές μανίκι

ώστε το σκιάχτρο της φιλανθρωπίας

να εκθέσει την καρδιά του,

σαν τον θαρραλέο κοκκινολαίμη.

                                                                                ( * Carol: χριστουγεννιάτικο άσμα )

   

                                             American Gothic, 1930, Grant Wood

 ALBUM

My father is dead.

I who am look at him

who is not, as once he

went looking for me

in the woman who was.

There are pictures

of the two of them, no

need of a third, hand

in hand, hearts willing

to be one but not three.

What does it mean

life?  I am here I am

there.  Look!  Suddenly

the young tool in their hands

for hurting one another.

And the camera says:

Smile; there is no wound

time gives that is not bandaged

by time.  And so they do the

three of them at me who weep.

ΑΛΜΠΟΥΜ

Ο πατέρας μου πέθανε.

Κι εγώ που υπάρχω τον κοιτάζω,

εκείνον που δεν υπάρχει πια,

όπως  ο ίδιος, τότε, μ' αναζήτησε

μέσα στη γυναίκα που κάποτε υπήρχε.

 

Υπάρχουν φωτογραφίες με τους δυο τους,

χωρίς την ανάγκη για τρίτον·

πιασμένοι χέρι με χέρι,

καρδιές πρόθυμες να γίνουν μία

αλλά όχι τρεις.

 

Τι σημαίνει η ζωή; Εδώ είμαι, εκεί είμαι·

κοίτα! Ξαφνικά, στα χέρια τους

ένα νεαρό εργαλείο

για να πληγώνουν ο ένας τον άλλον.

 

Κι η κάμερα λέει:

Χαμογελάστε· καμιά πληγή

που ανοίγει ο χρόνος δεν μένει ανοιχτή

παρά επουλώνεται  απ’ αυτόν. 

Κι οι τρεις τους, μπροστά σε μένα που θρηνώ,

χαμογελούνε τώρα για τη φωτογραφία.

 

                                                                                                    Μετάφραση:  Μ. Λιμνιώτη