José Daniel Espejo

 

                                                    Relativity, 1958, M. C. Escher

Κανείς  δεν έχει ιδέα τι θα πει επανάληψη

αν δεν έχει ζήσει προηγουμένως μ’ ένα αυτιστικό παιδί

που κοιτάζει το ίδιο βίντεο στο You Tube

μέχρι να το απομνημονεύσει τελείως. Λέξεις,

ήχους, φωτιστικά εφέ

κι όλα τα αντικείμενα. Για να αδυνατίσεις

συνιστώ αυτή την ταινία του Μέμπιους

να βυθιστείς σε μια επαναλαμβανόμενη ζωή δίχως τέλος

και για να διαπερνάς τους τοίχους (...)

 

ΤΣΑΡΟ 2

ΜΕΡΙΚΕΣ φορές βλέπω στα όνειρά μου τη γυναίκα που

   λείπει.

Δεν μιλάει. Κοιτάζει τα πέδιλά της. Φοράει ένα φόρεμα

χρώματος μπλε σκούρο. Όταν το βγάζει

εκείνη πλέον δεν είναι εκεί. Μας σκεπάζει μ’ αυτό

τα παιδιά κι εμένα

τώρα μας περιθάλπουν αναρίθμητοι

άγνωστοι αστερισμοί.

Ο ΜΑΡΤΙΝ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 

Δεν έχω ούτε μία φωτογραφία από τα ουρλιαχτά σου,

από τους λυγμούς σου, από τις νύχτες που περνάς ξάγρυπνος

όταν τα πάντα είναι πιο σκοτεινά. Κι εκείνη η φορά που

  χάθηκες

και διέσχισα ουρλιάζοντας την πόλη από τους Κήπους δε λα

Πόλβορα

μέχρι τη Λεωφόρο Ελευθερίας (...)

Κανείς δεν κάνει like σ’ αυτές τις

  φωτογραφίες

στο διαδίκτυο. Κανείς δεν σχολιάζει αυτές τις αναμνήσεις.

Αλλά έχουν βάρος

και εξακολουθούν παρούσες.

                  The  Mystery and Melancholy of a Street, 1914, Giorgio de Chirico

 ΤΟ να περπατάς για να ξεχάσεις κάποιον

μοιάζει να έχει ένα σωρό πλεονεκτήματα: κρατάς

την καρδιά σου  σε λειτουργία ασκείς

την περιπατητική των κλασικών  αποβάλλεις με τον ιδρώτα

τα χημικά υπολείμματα τα οποία αποκαλούμε επίσης

έρωτα                  κι είναι ένα ολάκερο ταξίδι

είναι ένα ολάκερο ταξίδι σε τροχιά στα περίχωρα

μιας επαρχιακής πόλης (...)

πιο πέρα - πολύ πιο

πέρα - από τον Ωρίωνα συνοδευόμενος από ένα παιδί

που αποκαλεί τα χερσοχώραφα με τοπωνύμια

που δεν τους αντιστοιχούν         βρισκόμαστε σε τροχιά

γύρω από τι                                 ξεχνάω τη φωνή σου

                                                    αγαπητοί

επιβάτες εισερχόμαστε στη σιωπή

επιβαίνοντας στην τόσο χαρακτηριστική 

ακινησία των δορυφόρων.

                                                από τη συλλογή Οι λίμνες της Βόρειας Αμερικής, Librofilo & Co

                                                                                        Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό - Ματούλα Λιμνιώτη

 

 

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

 

Δεν τα καταφέρνω με τη μαγειρική.

Θέλω να πω
δεν μπορώ να ανακατέψω
με επιτυχία τις σκέψεις
τις μέρες που επιστρέφω
βρεγμένη
από τη ρόδα που πέρασε
με βία πάνω απ’ τη λακκούβα.

Διαβάζω την Glück:
Το βιβλίο περιέχει
μόνο συνταγές για τον χειμώνα,
όταν η ζωή είναι σκληρή.

Την άνοιξη,
ο καθένας μπορεί να φτιάξει
ένα ωραίο φαγητό.

Το σωστό αλάτισμα
φαίνεται ακατόρθωτο.

Είναι που κοιμάμαι πάντα
με τη θάλασσα.

Κι οι σκέψεις μου
είναι ψίχουλα
στο πιάτο του κόσμου.

Ταΐζουν μόνο ποιήματα.

Τα βράδια
πέφτουν στη γη
σαν το τραυματισμένο ορτύκι.

RESETAS

No puedo cocinar.

Es decir, no logro despertar pensamientos

los días que regreso

mojado

de la rueda que pasó sobre el charco.

Estoy leyendo Glück:

El libro solo contiene recetas para el invierno,

cuando la vida es dura.

En primavera,

cualquiera puede preparar

una buena comida.

La salinización adecuada

parece imposible.

Es que siempre duermo

con el mar.

Y mis pensamientos

son migajas

en el plato del mundo.

Solo se alimentan de poemas.

Por las noches,

caen al suelo

como una codorniz herida.

                                                           Από τη συλλογή Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό

                                                                                                                           εκδ. ΑΩ, 2026

                                                            Μετάφραση στα Ισπανικά: Στέλιος Καραγιάννης

                                                                                                                 

 

Αλέξανδρος Μπάρας

 

                    The Ruins of  the Oybin (The Dreamer), 1835, Caspar David Friedrich

                         

ΤΑ ΕΣΠΕΡΙΑ

 

Βράδυ.

Ελαιώδη τα νερά του προλιμένος,

βαριά, σαν υδραργυρικά,

με κάτι ιώδεις αποχρώσεις,

κάτι θαμπούς μεταλλισμούς

κι αποχαυνώσεις  ρόδινες…

 

Ναι, κάτι τέτοιες

ευδαιμονικές βραδιές,

ανώδυνες,

περιπλανώμενες βραδιές

μέσα στα θέρη,

διστακτικές να σβήσουν,

διστακτικές να καταλύσουν

την ονειροκρατία προς δυσμάς

μετά το πέσιμο του ήλιου,

 —ενώ μια θεία μεσοβασιλεία

γνωρίζει πια το φως που μας δυνάστευε

απ’ την αρχόμενη του σκότους μοναρχία —

ναι, κάτι τέτοιες βραδιές,

 

στα ελαιώδη νερά του προλιμένος,

μετακινείται κύκνεια

ένα μεγάλο πλοίο,

μετακινείται παίρνοντας

κατεύθυνση προς  τ’ ανοιχτά,

μ’ εκείνο το περιφρονητικό του μεγαλείο

των μακρινών αναχωρήσεων…

 

—Κι ίσως δεν είναι πλοίο,

ίσως είναι το παν που φεύγει,

όλα που φεύγουν — Όλα.

 

ΞΑΝΘΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 

Πεινάω την παρουσία σου,

τα στάχυα των μαλλιών σου

άρτος ερωτικός πάλι να γίνουν,

τρελός σαν τότες να φιλάω τις παλάμες σου

και τη γλυκιά μελένια πέτρα στο παράξενό

σου δαχτυλίδι του παράμεσου…

 

ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ

 

Μουντή, λιγνή πράσινη φλόγα

ποια κρύα φωτιά να σ’ αναδίνει;

Tι λύσσα να’χει η καταιγίδα

που όλο φυσά και δε σε σβήνει!

                                                                                            Από τη συλλογή Άθροισμα 

                                                                                                1933-Ποίηση- 1983, Κέδρος