Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό: Δύο Ποιήματα - Μτφ. Στέλιος Καραγιάννης

 

                                           The Starry night, 1889, Vincent van Gogh

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Ι

Στα παιδικά τετράδια

επιστρέφω

τα βράδια

και καθαρίζω τ’ αστέρια

από τις θλίψεις της μνήμης.

ΙΙ

Γέρνω επάνω σου.

Λουλούδι ανοιχτό

δε σκέφτεται τίποτα

το κορμί

διαθέτει τη φιλοσοφία

του μίσχου.

 

 

NOTAS

I

En los cuadernos de mi niñez

regreso

por las tardes

y limpio las estrellas

de las penas del recuerdo.

II

Me apoyo en ti.

Una flor abierta

no piensa en nada

el cuerpo

posee la filosofía

del tallo.

 

ΤΑ ΠΑΘΗ

 

Ποτέ δεν υπήρξα

τόσο

προσκολλημένος στη ζωή 

GUISEPPE UNGARETTI

 

 

Ένα πραγματικό πάθος διαρκεί λιγότερο

από ένα φανταστικό.

Τα μικρά καθημερινά πάθη

μικρές αύρες είναι,

αλλά δε μας αλλάζουν τη ζωή.

Όταν μεγαλώσουν γίνονται θεομηνία.

PASIONES

 

Nunca he estado

tan

apegado a la vida

 GUISEPPE UNGARETTI

 

Una verdadera pasión dura menos

que una imaginaria.

Las pequeñas pasiones cotidianas

son brisas,

pero no cambian nuestras vidas.

Cuando crecen, se convierten en un desastre.

 Από τη συλλογή Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό

                                                                                                                           εκδ. ΑΩ, 2026

                                                            Μετάφραση στα Ισπανικά: Στέλιος Καραγιάννης

                                                                                                                 

 

José Daniel Espejo

 

                                                    Relativity, 1958, M. C. Escher

Κανείς  δεν έχει ιδέα τι θα πει επανάληψη

αν δεν έχει ζήσει προηγουμένως μ’ ένα αυτιστικό παιδί

που κοιτάζει το ίδιο βίντεο στο You Tube

μέχρι να το απομνημονεύσει τελείως. Λέξεις,

ήχους, φωτιστικά εφέ

κι όλα τα αντικείμενα. Για να αδυνατίσεις

συνιστώ αυτή την ταινία του Μέμπιους

να βυθιστείς σε μια επαναλαμβανόμενη ζωή δίχως τέλος

και για να διαπερνάς τους τοίχους. Χάνουν

οι λέξεις το νόημά τους, η μουσική τον έρωτά της

και οι πράξεις το σκοπό τους. Δεν συμβαίνει συνήθως

να βγαίνουμε για κυκλικούς περιπάτους, σ’ όλη την πόλη

δίχως να γινόμαστε αντιληπτοί.  Τις Παρασκευές

βγάζουμε ουρλιάζοντας μια ψυχοφωνία

και την κάνουμε τρέχοντας.

 

ΤΣΑΡΟ 2

ΜΕΡΙΚΕΣ φορές βλέπω στα όνειρά μου τη γυναίκα που

   λείπει.

Δεν μιλάει. Κοιτάζει τα πέδιλά της. Φοράει ένα φόρεμα

χρώματος μπλε σκούρο. Όταν το βγάζει

εκείνη πλέον δεν είναι εκεί. Μας σκεπάζει μ’ αυτό

τα παιδιά κι εμένα

τώρα μας περιθάλπουν αναρίθμητοι

άγνωστοι αστερισμοί.

Ο ΜΑΡΤΙΝ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 

Δεν έχω ούτε μία φωτογραφία από τα ουρλιαχτά σου,

από τους λυγμούς σου, από τις νύχτες που περνάς ξάγρυπνος

όταν τα πάντα είναι πιο σκοτεινά. Κι εκείνη η φορά που

  χάθηκες

και διέσχισα ουρλιάζοντας την πόλη από τους Κήπους δε λα

Πόλβορα

μέχρι τη Λεωφόρο Ελευθερίας. Τι απομένει από εκείνες τις

μέρες του  ’10 και του  ’11

που δεν είχα καν τη δύναμη  να σε βγάζω βόλτα έξω

κι εσύ δεν άντεχες την κλεισούρα και άδειαζα

ενάμισι μπουκάλι ουίσκι. Κανείς δεν κάνει like σ’ αυτές τις

  φωτογραφίες

στο διαδίκτυο. Κανείς δεν σχολιάζει αυτές τις αναμνήσεις.

Αλλά έχουν βάρος

και εξακολουθούν παρούσες.

                  The  Mystery and Melancholy of a Street, 1914, Giorgio de Chirico

 ΤΟ να περπατάς για να ξεχάσεις κάποιον

μοιάζει να έχει ένα σωρό πλεονεκτήματα: κρατάς

την καρδιά σου  σε λειτουργία ασκείς

την περιπατητική των κλασικών  αποβάλλεις με τον ιδρώτα

τα χημικά υπολείμματα τα οποία αποκαλούμε επίσης

έρωτα                  κι είναι ένα ολάκερο ταξίδι

είναι ένα ολάκερο ταξίδι σε τροχιά στα περίχωρα

μιας επαρχιακής πόλης         οι ακτίνες Γ

και οι φλεγόμενες βιομηχανικές αποθήκες της που ανήκαν σε

  κάποιον

ο οποίος προσπαθούσε να εισπράξει τα ασφάλιστρα

πιο πέρα - πολύ πιο

πέρα - από τον Ωρίωνα συνοδευόμενος από ένα παιδί

που αποκαλεί τα χερσοχώραφα με τοπωνύμια

που δεν τους αντιστοιχούν         βρισκόμαστε σε τροχιά

γύρω από τι                                 ξεχνάω τη φωνή σου

                                                    αγαπητοί

επιβάτες εισερχόμαστε στη σιωπή

επιβαίνοντας στην τόσο χαρακτηριστική 

ακινησία των δορυφόρων.

                                                από τη συλλογή Οι λίμνες της Βόρειας Αμερικής, Librofilo & Co

                                                                                        Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό - Ματούλα Λιμνιώτη

 

 

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

 

Δεν τα καταφέρνω με τη μαγειρική.

Θέλω να πω
δεν μπορώ να ανακατέψω
με επιτυχία τις σκέψεις
τις μέρες που επιστρέφω
βρεγμένη
από τη ρόδα που πέρασε
με βία πάνω απ’ τη λακκούβα.

Διαβάζω την Glück:
Το βιβλίο περιέχει
μόνο συνταγές για τον χειμώνα,
όταν η ζωή είναι σκληρή.

Την άνοιξη,
ο καθένας μπορεί να φτιάξει
ένα ωραίο φαγητό.

Το σωστό αλάτισμα
φαίνεται ακατόρθωτο.

Είναι που κοιμάμαι πάντα
με τη θάλασσα.

Κι οι σκέψεις μου
είναι ψίχουλα
στο πιάτο του κόσμου.

Ταΐζουν μόνο ποιήματα.

Τα βράδια
πέφτουν στη γη
σαν το τραυματισμένο ορτύκι.

RESETAS

No puedo cocinar.

Es decir, no logro despertar pensamientos

los días que regreso

mojado

de la rueda que pasó sobre el charco.

Estoy leyendo Glück:

El libro solo contiene recetas para el invierno,

cuando la vida es dura.

En primavera,

cualquiera puede preparar

una buena comida.

La salinización adecuada

parece imposible.

Es que siempre duermo

con el mar.

Y mis pensamientos

son migajas

en el plato del mundo.

Solo se alimentan de poemas.

Por las noches,

caen al suelo

como una codorniz herida.

                                                           Από τη συλλογή Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό

                                                                                                                           εκδ. ΑΩ, 2026

                                                            Μετάφραση στα Ισπανικά: Στέλιος Καραγιάννης

                                                                                                                 

 

Αλέξανδρος Μπάρας

 

                    The Ruins of  the Oybin (The Dreamer), 1835, Caspar David Friedrich

                         

ΤΑ ΕΣΠΕΡΙΑ

 

Βράδυ.

Ελαιώδη τα νερά του προλιμένος,

βαριά, σαν υδραργυρικά,

με κάτι ιώδεις αποχρώσεις,

κάτι θαμπούς μεταλλισμούς

κι αποχαυνώσεις  ρόδινες…

 

Ναι, κάτι τέτοιες

ευδαιμονικές βραδιές,

ανώδυνες,

περιπλανώμενες βραδιές

μέσα στα θέρη,

διστακτικές να σβήσουν,

διστακτικές να καταλύσουν

την ονειροκρατία προς δυσμάς

μετά το πέσιμο του ήλιου,

 —ενώ μια θεία μεσοβασιλεία

γνωρίζει πια το φως που μας δυνάστευε

απ’ την αρχόμενη του σκότους μοναρχία —

ναι, κάτι τέτοιες βραδιές,

 

στα ελαιώδη νερά του προλιμένος,

μετακινείται κύκνεια

ένα μεγάλο πλοίο,

μετακινείται παίρνοντας

κατεύθυνση προς  τ’ ανοιχτά,

μ’ εκείνο το περιφρονητικό του μεγαλείο

των μακρινών αναχωρήσεων…

 

—Κι ίσως δεν είναι πλοίο,

ίσως είναι το παν που φεύγει,

όλα που φεύγουν — Όλα.

 

ΞΑΝΘΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 

Πεινάω την παρουσία σου,

τα στάχυα των μαλλιών σου

άρτος ερωτικός πάλι να γίνουν,

τρελός σαν τότες να φιλάω τις παλάμες σου

και τη γλυκιά μελένια πέτρα στο παράξενό

σου δαχτυλίδι του παράμεσου…

 

ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ

 

Μουντή, λιγνή πράσινη φλόγα

ποια κρύα φωτιά να σ’ αναδίνει;

Tι λύσσα να’χει η καταιγίδα

που όλο φυσά και δε σε σβήνει!

                                                                                            Από τη συλλογή Άθροισμα 

                                                                                                1933-Ποίηση- 1983, Κέδρος

R.S.Thomas

 

                                  Lady with an Ermine, 1489-1491, Leonardo da Vinci

CAROL

What is the Christmas without

snow?  We need it

as bread of a cold

climate, ermine to trim

our sins with, a brief

sleeve for charity's

scarecrow to wear its heart

on, bold as a robin.

CAROL

 

Τι είναι τα Χριστούγεννα χωρίς χιόνι;

Το χρειαζόμαστε

όπως το ψωμί στο παγωμένο κλίμα,

την ερμίνα που εξωραΐζει τις αμαρτίες μας·

 

το ανεπαρκές μανίκι

ώστε το σκιάχτρο της φιλανθρωπίας

να εκθέσει την καρδιά του,

σαν τον θαρραλέο κοκκινολαίμη.

                                                                                ( * Carol: χριστουγεννιάτικο άσμα )

   

                                             American Gothic, 1930, Grant Wood

 ALBUM

My father is dead.

I who am look at him

who is not, as once he

went looking for me

in the woman who was.

There are pictures

of the two of them, no

need of a third, hand

in hand, hearts willing

to be one but not three.

What does it mean

life?  I am here I am

there.  Look!  Suddenly

the young tool in their hands

for hurting one another.

And the camera says:

Smile; there is no wound

time gives that is not bandaged

by time.  And so they do the

three of them at me who weep.

ΑΛΜΠΟΥΜ

Ο πατέρας μου πέθανε.

Κι εγώ που υπάρχω τον κοιτάζω,

εκείνον που δεν υπάρχει πια,

όπως  ο ίδιος, τότε, μ' αναζήτησε

μέσα στη γυναίκα που κάποτε υπήρχε.

 

Υπάρχουν φωτογραφίες με τους δυο τους,

χωρίς την ανάγκη για τρίτον·

πιασμένοι χέρι με χέρι,

καρδιές πρόθυμες να γίνουν μία

αλλά όχι τρεις.

 

Τι σημαίνει η ζωή; Εδώ είμαι, εκεί είμαι·

κοίτα! Ξαφνικά, στα χέρια τους

ένα νεαρό εργαλείο

για να πληγώνουν ο ένας τον άλλον.

 

Κι η κάμερα λέει:

Χαμογελάστε· καμιά πληγή

που ανοίγει ο χρόνος δεν μένει ανοιχτή

παρά επουλώνεται  απ’ αυτόν. 

Κι οι τρεις τους, μπροστά σε μένα που θρηνώ,

χαμογελούνε τώρα για τη φωτογραφία.

 

                                                                                                    Μετάφραση:  Μ. Λιμνιώτη

                                                                                          

Ποιήματα για το Ρεβεγιόν: Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου - Γιάννης Βαρβέρης

 

                                         Hunters in the snow, 1565, Pieter Bruegel the Elder

Όταν οι μέρες είναι γιορτινές

Φορά η μελαγχολία τα γυαλιά της.

Όπως το ταυ από τη λέξη «τυφλός»

Κρύβει τις άφωτες κοιλότητες

Κάτω από δυο γαλαζωπές μεμβράνες.

Κεριά, χρυσόχαρτα, πυροτεχνήματα,

Κρασί που αστράφτει, μουσική, εκρήξεις γέλιου,

Όλοι σε μια συμμετοχή ολόφωτη,

Αφού, όταν πεθάνει άγγελος στο υπόγειο,

Γίνεσαι συνεργός στο φόνο

Και θες δε θες τυλίγεις το άυλο σώμα

Στα δυο του απαλότατα φτερά.

Το χρυσάφι του τελευταίου του βλέμματος

Το αποθέτεις σε κοινή μπιζουτιέρα

Και επιστρέφεις διαλύοντας με χάρη

Αναβράζοντας δισκία στο ποτό.

Κανείς ποτέ δε θα σε συγχωρέσει.

Ούτε ο θεός ούτε οι προσκεκλημένοι.

Εκείνος θα επιτεθεί το ξημέρωμα.

Δύσπνοια, αρρυθμία, ντροπή.

Εκείνοι με χαρά κι εμπιστοσύνη

Θα βυθίσουν τη μύτη στη σούπα τους.

Εδώ και τώρα θα πνιγεί το ρεβεγιόν

Σε ζωμό απαράμιλλης τέχνης

 

Εδώ και τώρα θ’αρχίσει ο χορός.

                                                                                                   Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου

                                                                                                 «Τ», Σημειωματάριο της κακής υγείας

                                                                                                   από την ανθολογία 4x4, εκδόσεις ΑΩ.

 ***

Στις δώδεκα στο φώτο φίνις

πουλαράκι μονοετές

απ΄ την οθόνη ξεμπουκάρει

συντρίμμι στο χαλί 

το νέον έτος.

Ο αναβάτης τροπαιοφόρος θα διαγγείλει τώρα.

 

Μέσα οι γυναίκες μουσακάδες τριώροφοι.

 

Τι λέτε ρε, το ξέρετε 

πως το ΄55

εγώ νοστάλγησα το μέλλον

και γεννήθηκα;

 

Και αυτόν τον τύπο να τόνε κεράσετε

μια ελίτσα με κουκούτσι

για να μπερδευτεί.

Και φέρτε τώρα όλο το ψυγείο μπροστά μου.

Και τη βασιλόπιτα.

Δώσ’ το μαχαίρι:

 

Ένα της ποίησης

άλλο της ποίησης

τρίτο της ποίησης…

                                                                                                      Γιάννης Βαρβέρης

                                                                                  «Ρεβεγιόν» από τη συλλογή Ο θάνατος το στρώνει   

                                                                                               Ποιήματα, τόμος Α΄, εκδόσεις Κέδρος

Χρόνια πολλά

λεν οι ζωντανοί.

Χιόνια πολλά

απαντούν οι πεθαμένοι.

                                                                                                          Γιάννης Βαρβέρης

                                                                                                  από τη συλλογή  «Άκυρο θαύμα»

                                                                                                Ποιήματα, τόμος Α΄, εκδόσεις Κέδρος