Ποιήματα για το Ρεβεγιόν: Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου - Γιάννης Βαρβέρης

 

                                         Hunters in the snow, 1565, Pieter Bruegel the Elder

Όταν οι μέρες είναι γιορτινές

Φορά η μελαγχολία τα γυαλιά της.

Όπως το ταυ από τη λέξη «τυφλός»

Κρύβει τις άφωτες κοιλότητες

Κάτω από δυο γαλαζωπές μεμβράνες.

Κεριά, χρυσόχαρτα, πυροτεχνήματα,

Κρασί που αστράφτει, μουσική, εκρήξεις γέλιου,

Όλοι σε μια συμμετοχή ολόφωτη,

Αφού, όταν πεθάνει άγγελος στο υπόγειο,

Γίνεσαι συνεργός στο φόνο

Και θες δε θες τυλίγεις το άυλο σώμα

Στα δυο του απαλότατα φτερά.

Το χρυσάφι του τελευταίου του βλέμματος

Το αποθέτεις σε κοινή μπιζουτιέρα

Και επιστρέφεις διαλύοντας με χάρη

Αναβράζοντας δισκία στο ποτό.

Κανείς ποτέ δε θα σε συγχωρέσει.

Ούτε ο θεός ούτε οι προσκεκλημένοι.

Εκείνος θα επιτεθεί το ξημέρωμα.

Δύσπνοια, αρρυθμία, ντροπή.

Εκείνοι με χαρά κι εμπιστοσύνη

Θα βυθίσουν τη μύτη στη σούπα τους.

Εδώ και τώρα θα πνιγεί το ρεβεγιόν

Σε ζωμό απαράμιλλης τέχνης

 

Εδώ και τώρα θ’αρχίσει ο χορός.

                                                                                                   Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου

                                                                                                 «Τ», Σημειωματάριο της κακής υγείας

                                                                                                   από την ανθολογία 4x4, εκδόσεις ΑΩ.

 ***

Στις δώδεκα στο φώτο φίνις

πουλαράκι μονοετές

απ΄ την οθόνη ξεμπουκάρει

συντρίμμι στο χαλί 

το νέον έτος.

Ο αναβάτης τροπαιοφόρος θα διαγγείλει τώρα.

 

Μέσα οι γυναίκες μουσακάδες τριώροφοι.

 

Τι λέτε ρε, το ξέρετε 

πως το ΄55

εγώ νοστάλγησα το μέλλον

και γεννήθηκα;

 

Και αυτόν τον τύπο να τόνε κεράσετε

μια ελίτσα με κουκούτσι

για να μπερδευτεί.

Και φέρτε τώρα όλο το ψυγείο μπροστά μου.

Και τη βασιλόπιτα.

Δώσ’ το μαχαίρι:

 

Ένα της ποίησης

άλλο της ποίησης

τρίτο της ποίησης…

                                                                                                      Γιάννης Βαρβέρης

                                                                                  «Ρεβεγιόν» από τη συλλογή Ο θάνατος το στρώνει   

                                                                                               Ποιήματα, τόμος Α΄, εκδόσεις Κέδρος

Χρόνια πολλά

λεν οι ζωντανοί.

Χιόνια πολλά

απαντούν οι πεθαμένοι.

                                                                                                          Γιάννης Βαρβέρης

                                                                                                  από τη συλλογή  «Άκυρο θαύμα»

                                                                                                Ποιήματα, τόμος Α΄, εκδόσεις Κέδρος

Fereydoun Faryad

 

                                  Girl with a Pomegranate, 1875, William Bouguereau

Ροδιές ανάψανε φωτιές  στον κήπο.

Τρία κάτασπρα ελάφια ήρθαν στο ρυάκι.

Το τρίτο δεν πίνει νερό,

σε κοιτάζει.

*

 

Αποταμίευσε το φως,

έχεις μπροστά σου πολλούς δρόμους,

πολλές νύχτες.

*

 

Τρία δέντρα, δυο άσπρα κουνέλια,

                         μια άδεια καρέκλα.

Εγώ λείπω.

*

 

Πόλεμοι, χρόνια, σκοτωμένοι.

Περισσότερο γερνάνε οι μητέρες.

*

 

Καθένας  με τα όπλα του

πολεμάει το σκοτάδι.

Εσύ με το ντουφέκι σου,

το άστρο με τις αχτίνες του

κι εγώ με το ποίημα.

                                                                 Aπό τη συλλογή : Ουρανός χωρίς Διαβατήριο

Oliverio Girondo

 

                                       Vista de Sevilla, 1726, Anonymous

ΣΕΒΙΛΛΙΑΝΙΚΟ ΣΚΙΤΣΟ

 

Ο ήλιος σχηματίζει «μενεξεδένιους» μαύρους

κύκλους κάτω από τις μαρκίζες των σπιτιών,

αφυδατώνει την επιδερμίδα πουκαμίσων

που κρέμονται απαγχονισμένα στη μέση του

δρόμου.

 

Παράθυρα με ανάσα και χείλη γυναίκας!

 

Περνούν σκυλιά με γοφούς χορευτών. Νταβα-

τζήδες με παντελόνια γυαλιστερά και μαύρα σαν

κατράμι. Ψωράλογα που την Κυριακή θα ξεκοι-

λιαστούν στην αρένα.

 

Οι αυλές κατασκευάζουν ανθούς πορτοκαλιάς

και αρραβώνες!

 

Υπάρχει μια κάπα πιασμένη σε ένα κάγκελο

που συσπάται σαν νυχτερίδα. Ένας ιερέας του

Θουρμπαράν που πουλάει σε ένα παλαιοπώλη

ένα φαιλόνιο κλεμμένο από το σκευοφυλάκιο.

Μάτια υπερβολικά που σαν κοιτάνε ανοίγουν

πληγές.

 

Οι γυναίκες έχουν τους πόρους ανοιχτούς σαν

μικρές βεντούζες και θερμοκρασία εφτά δέκατα

πιο υψηλή από το φυσιολογικό.

 

 

                                                                            Σεβίλλη, Μάρτιος 1920

                                                               Από τη συλλογή: Είκοσι ποιήματα για να 

                                                                                              διαβαστούν στο Τραμ

                                                         Εισαγωγή- Επιμέλεια μετάφρασης: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος