Fereydoun Faryad

 

                                  Girl with a Pomegranate, 1875, William Bouguereau

Ροδιές ανάψανε φωτιές  στον κήπο.

Τρία κάτασπρα ελάφια ήρθαν στο ρυάκι.

Το τρίτο δεν πίνει νερό,

σε κοιτάζει.

*

 

Αποταμίευσε το φως,

έχεις μπροστά σου πολλούς δρόμους,

πολλές νύχτες.

*

 

Τρία δέντρα, δυο άσπρα κουνέλια,

                         μια άδεια καρέκλα.

Εγώ λείπω.

*

 

Πόλεμοι, χρόνια, σκοτωμένοι.

Περισσότερο γερνάνε οι μητέρες.

*

 

Καθένας  με τα όπλα του

πολεμάει το σκοτάδι.

Εσύ με το ντουφέκι σου,

το άστρο με τις αχτίνες του

κι εγώ με το ποίημα.

                                                                 Aπό τη συλλογή : Ουρανός χωρίς Διαβατήριο

Oliverio Girondo

 

                                       Vista de Sevilla, 1726, Anonymous

ΣΕΒΙΛΛΙΑΝΙΚΟ ΣΚΙΤΣΟ

 

Ο ήλιος σχηματίζει «μενεξεδένιους» μαύρους

κύκλους κάτω από τις μαρκίζες των σπιτιών,

αφυδατώνει την επιδερμίδα πουκαμίσων

που κρέμονται απαγχονισμένα στη μέση του

δρόμου.

 

Παράθυρα με ανάσα και χείλη γυναίκας!

 

Περνούν σκυλιά με γοφούς χορευτών. Νταβα-

τζήδες με παντελόνια γυαλιστερά και μαύρα σαν

κατράμι. Ψωράλογα που την Κυριακή θα ξεκοι-

λιαστούν στην αρένα.

 

Οι αυλές κατασκευάζουν ανθούς πορτοκαλιάς

και αρραβώνες!

 

Υπάρχει μια κάπα πιασμένη σε ένα κάγκελο

που συσπάται σαν νυχτερίδα. Ένας ιερέας του

Θουρμπαράν που πουλάει σε ένα παλαιοπώλη

ένα φαιλόνιο κλεμμένο από το σκευοφυλάκιο.

Μάτια υπερβολικά που σαν κοιτάνε ανοίγουν

πληγές.

 

Οι γυναίκες έχουν τους πόρους ανοιχτούς σαν

μικρές βεντούζες και θερμοκρασία εφτά δέκατα

πιο υψηλή από το φυσιολογικό.

 

 

                                                                            Σεβίλλη, Μάρτιος 1920

                                                               Από τη συλλογή: Είκοσι ποιήματα για να 

                                                                                              διαβαστούν στο Τραμ

                                                         Εισαγωγή- Επιμέλεια μετάφρασης: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

                                                                                                     

Denise Levertov

 

                                          La Liseuse, 1876, Auguste Renoir

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Δύο κορίτσια ανακάλυψαν
το μυστικό της ζωής
σε μια απρόσμενη ποιητική
φράση.

Εγώ, που δεν κατέχω
το μυστικό, είμαι αυτή που έγραψα
εκείνη τη φράση. 
Μου το  είπαν
(μέσω κάποιου τρίτου)
ότι το είχαν βρει
αλλά όχι τι ήταν
ούτε καν
ποιος στίχος ήταν. Αναμφίβολα
πια, πάνω από μια εβδομάδα
μετά, θα  έχουν κιόλας ξεχάσει
το μυστικό αυτό,
τον στίχο, ακόμα και το όνομα
του ποιήματος.

Κι όμως εγώ τις αγαπώ 
που βρίσκουν ό,τι
εγώ δεν μπορώ να βρω,
και που με αγαπούν
για τον στίχο που έγραψα,
και που τον ξεχνούν
ώστε
χίλιες φορές, μέχρι ο θάνατος
να τους βρει, να μπορούν
να τον ανακαλύψουν ξανά, σε άλλους
στίχους,
σε άλλα
συμβάντα. Και που
θέλουν να το βρουν,
πεπεισμένες ότι υπάρχει πράγματι 
ένα τέτοιο μυστικό, ναι,
γι’ αυτό, κυρίως,
πάνω απ’ όλα.

                                                                                                   Μετάφραση: Ματούλα Λιμνιώτη